نفس بکش

یکم منصف باشیم.

دوشنبه, ۱۴ تیر ۱۳۹۵، ۱۱:۱۲ ب.ظ

آشنایی داریم که 3-4 سالی میشد ازدواج کرده بود و یه دختر تقریبا دو ساله داره.شوهرش تو یه ارگان نظامی کار میکرد و مهر پارسال تو سوریه کشته شد.(شوهرش منظورمه نه خودش)پرس و جو که کردیم فهمیدیم از بین همکاران شون اونایی که میل به رفتن به سوریه داشتن اسم نوشتن و قرعه کشی شده تا ببینن کیا برن و این آقا حدود 3 ماه بود که میرفته سوریه و بر میگشته و بار آخر کشته شده.

بعد از این ماجرا و مراسمی که براش گرفتن هروقت تو تاکسی نشستم راننده ها و مسافرا درباره ی این حرف میزدن که اینایی که رفتن الان به خانوادشون 200 میلیون پول میدن!و من به این فکر میکردم که الان به شما بگن بیا برو بجنگ اگه کشته شدی ما به خانوادت فلان قدر پول میدیم میری؟جونت برات مهم تره یا پول؟یه پول هنگفت بدون وجودِ تو واسه خانوادت می ارزه؟و همیشه اینطور به نظرم میومد که این افراد واسه هدف والاتری میرن از جونشون میگذرن.میگم میگذرن چون حتی اگه فرض کنیم به خاطر نظامی بودن شون مجبور بودن که برن یه بار مجبور بودن،چرا دفعات بعدی هم رفتن؟و نمیتونم بپذیرم که اجبار بوده چون بین این شهیدها از ستوان های تازه کار تا نظامی های با درجه ی بالا وجود داشته.

+یه همچین ایده ای واسه خانواده های شهدای جنگ ایران و عراق هم وجود داره که همه ی امکانات و پول مملکت رو صاحب شدن و این ذهنیت به خاطر سوء استفاده ای که یه سری ها دارن از اسم شهدا و خانواده ی شهدا میکنن ایجاد شده.درسته که بهشون سهمیه ی مخصوص میدن واسه ورود به دانشگاه و گرفتن شغل های دولتی ولی باور کنید هیچی نمی ارزه به این که ببینید دختردایی تون اسم بابا که میاد اشک تو چشماش جمع میشه و پسردایی تون هر چند وقت یه بار از مامانش بپرسه:مامان خواب بابارو ندیدی؟که از پدر راضی باشن به یه خوابی که مادر براشون تعریف میکنه و بیماری ای که یادگار جنگیه که تو اصلا چیزی ازش یادت نمیاد و بدتر از همه ی اینا حرفاییه که ناعادلانه در موردتون زده میشه و رنج نبود بابا رو براتون ده برابر میکنه.

موافقین ۱ مخالفین ۰ ۹۵/۰۴/۱۴
نیمچه مهندس ...

نظرات  (۱)

شدید موافقم با این پُست

بنظرم اونایی که این مزخرفاتو پشت سر این آدما (که مایه ی افتخار ما باید باشن و قهرمانای ملی ما محسوب میشن) میزنن؛ خیلی بیشعورن
پاسخ:
یکم همدردی که کنیم،همدلی که کنیم،میتونیم منصف باشیم.